Oudjaarsavond 2011 Overweging

Overweging oudjaar 2011

We staan weer eens op de drempel tussen oud en nieuw jaar. De rust van deze avond staat in schril contrast met het lawaai rond middernacht, want om even terug of vooruit te kijken is rust nodig en boze geesten of zoiets verjagen schijnt alleen met lawaai te lukken.
We kijken even terug. Dat doen de media, dat doen politici, dat doen we misschien zelf ook. Vanuit allerlei hoeken vernemen we wat voor jaar het was. Het jaar van de volksopstanden in Egypte en Libië, wellicht het jaar van de schandalen uit het verleden waarmee de kerk opnieuw indringend werd geconfronteerd, het jaar waarin gestoorde mensen om hun eigen ideeën uit te dragen naar wapens grepen om onschuldige mensen te vermoorden, denk aan Alphen aan de Rijn, aan Noorwegen, aan Luik. Het jaar waarin de economie in een recessie terecht kwam..

Het is niet moeilijk om dit avondje te vullen met het opsommen van rampspoed en onheil. Wie zou dat willen of kunnen ontkennen? Maar gelukkig is er ook, dichtbij en veraf positief nieuws te melden: Er is vastgesteld dat  er in ons land meer dan drie en half miljoen (3.500.000) vrijwilligers zich uit idealisme inzetten voor van alles en nog wat. Het was ook het jaar van, ondanks de economische recessie, meer dan 8 miljoen uit de actie serious request voor het Rode Kruis. Het jaar van opeens weer grutto’s in het Gessels Broek. Het jaar waarin we uit onze eigen parochie enkele honderden mensen op weg zagen gaan naar Den Bosch om te proberen onze pastor voor Moergestel te behouden.
Terugkijken heeft alleen maar zin als we er iets aan hebben voor de toekomst. Als je vertrouwen plukt uit dat idealisme van mensen, als je een duwtje in de rug voelt om de handen uit de mouwen te steken, als je je tot creativiteit voelt uitgedaagd. Daar heb je wat aan voor de toekomst.

Dus kijken we nu maar eens vooruit. Mensen die van plan zijn er het beste van te maken doen dat altijd. Dat doen we meestal aan de hand van toekomstdromen. Bij die toekomstdromen  moest ik denken aan een verhaal dat ik op zoek naar ideeën voor deze oudejaarsoverweging op internet vond:
Een jonge vrouw van Marokkaanse afkomst wilde vorig jaar Kerstmis gaan vieren bij haar ouders. Maar vanwege de hevige sneeuwval op Schiphol ging haar vlucht niet door. Dus zocht ze een overnachtingsplaats in Amsterdam. Toen zij zich meldde aan de balie van ’n hotel en om een kamer vroeg, zei de portier, dat alles al was volgeboekt. ”Maar”, zei ze, “buiten lees ik ‘kamers vrij…". “Ja, dat klopt ook”, zei de baliemedewerker,“maar niet voor u. U zult zich als moslima in ons hotel beslist niet thuis voelen”. “Pardon”, zei het meisje, terwijl ze haar hoofddoekje af deed, “ik ben vier jaar geleden christen geworden”. “Wat vieren we dan met Kerstmis?” vroeg de portier…. ”Dan vieren we dat God mens is geworden, dat hij geboren is als kind van Jozef en Maria. Dat stond al verteld in de Koran die ik vroeger las… En weet u waarom hij in een stal geboren is?" vroeg ‘t meisje. "Omdat een man als u zei dat hij voor zijn gesluierde moeder geen plaats had in de herberg…”. Ze deed haar sjaal om, haar hoofddoek op en vertrok…
Even verderop zag ze in de donkere straat een grote ster met daarop “Leger des Heils”. Onder die ster bij de deur een engel met goed nieuws: “Kom binnen en wees welkom”, zei de man, en na een kop warme koffie droomde zij in het aangeboden bed over de stal van Bethlehem een toekomstdroom. De stal die een open herberg leek, waar iedereen wél welkom was: dieren én mensen, dommen en wijzen, arm en rijk, van dichtbij of veraf, licht of donker gekleurd, allemaal even welkom…

En inderdaad: de kerststal vertelt dat er in Gods herberg plaats moet zijn voor iedereen, voor alle en allerlei mensen! En dus moet ook onze kerk openstaan voor alle mensen die van goede wil zijn:  De kerk moet een herberg willen zijn waar allerlei mensen zich welkom voelen en waar ze ongeacht hun geaardheid, welkom aan tafel zijn. En waar niemand zijn macht gebruikt om een ander zijn wil op te leggen.
Onze Moergestelse kerk met onze bezielende voorganger pastor Theo en de vele vrijwilligers wil zo’n plek zijn waar mensen kunnen uitrusten en kracht kunnen opdoen voor hun leven; een huis waar oude verhalen zó worden verteld dat God er in oplicht… Verhalen, vandaag over Gods zegen, het kind in Bethlehem, en straks verder op weg naar Pasen over de man uit Nazareth, die geen leerstellingen heeft gebracht, geen dogma’s heeft verkondigd, niet het ene ware geloof opdrong maar die eerst en vooral om ware liefde heeft gevraagd. Een vraag die ook in onze tijd nog belangrijk is.
“Ik geloof niet meer in God”, las ik laatst in een interview,  “maar ik mis Hem wel…” Dat is, denk ik, ’n geloofsbelijdenis van veel mensen van onze tijd: “Ik geloof niet meer in God, maar ik mis Hem wel…” En veel van die mensen gaan ieder jaar met deze dagen weer naar de kerk terug en ze zijn er van harte welkom. Ze voelen zich misschien niet meer zo katholiek, maar dat was Jezus ook niet, en ze geloven niet meer in God, maar ze missen Hem wel. Tegen al die mensen zou  ik vandaag willen zeggen : Zo lang je God mist in je leven en je Hem blijft zoeken… houdt Hij van jou en hou jij van Hem.

In onze Moergestelse parochie kerk willen wij u helpen bij het zoeken naar Hem en bij het vinden van Hem in mensen die een beroep doen op ons. Als we dan de deur niet dichtgooien maar helpen, groeit er vrede op aarde, brengen we eer aan God in den hoge… en gelooft Hij in ons allen en zal  Hij ons allen zegenen, ook in het nieuwe jaar dat voor ons ligt.
Wij wensen u een zalig Nieuwjaar.

Corry Kastelijn