Het Hart: Moderne Messias

Het Hart: Moderne Messias

Wonen in de grote stad kent vele nadelen: het is er druk en luidruchtig, er is geen moment in de week waarop het níet druk is in de supermarkt en als je ’s ochtends nog wat slaperig bent en even niet goed uitkijkt, riskeer je onderweg naar je werk omver gereden te worden door een chagrijnige trambestuurder.  Gelukkig zijn er ook vele voordelen. Zo is er altijd wel wat te doen. Op dit moment vindt het, in mijn ogen, mooiste festival in mijn stad plaats: het IDFA, een tiendaags evenement waarbij vele tientallen, misschien wel honderden documentaires van over de hele wereld worden vertoond. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat is er voor wie wil de mogelijkheid om van de ene wereld in de andere te rollen. Ik ga erheen zo veel als mijn werkzaamheden het toelaten.

Vaak gaan de documentaires niet over de meest lichtvoetige onderwerpen; oorlog en milieuvervuiling, mishandeling en natuurrampen zijn maar een paar thema’s die zoal voorbijkomen. In de wereld lijkt soms maar weinig plaats voor rozengeur en maneschijn. Gelukkig is er in de vele verhalen regelmatig plaats voor sprankjes hoop en humor. Dan verlaat ik de bioscoopzaal vol hernieuwde levenskracht. Iemand zien worstelen en bovenkomen, doet jezelf ook weer beseffen dat het leven bijzonder is en waard om geleefd te worden. Zo is er dit jaar een documentaire te zien die The island president heet. De film gaat over  president Mohamed Nasheed van de Maldiven, een eilandengroep in de Indische oceaan die bestaat uit maar liefst tweeduizend eilanden. Nog maar pas gekozen na een dictatoriaal bewind van zo’n dertig jaar, ziet deze jonge president zich gesteld voor een van de grootste problemen van deze tijd: de stijging van de zeespiegel. Waar de meeste andere naties zich druk maken over de economische groei, moet dit kleine volk zich letterlijk zorgen maken over de vraag hoe lang zij nog het hoofd boven water kan houden.

De documentaire volgt de president en zijn ministers tijdens hun eindeloze reeks reizen naar wereldleiders die stuk voor stuk aandachtig luisteren naar hun noodkreet. En die nadien overgaan tot de orde van de dag. Wanneer Nasheed ten slotte toestemming krijgt om de vergadering van de Verenigde Naties toe te spreken, windt hij er geen doekjes om en hij besluit zijn vurig betoog met: “Deep down I know you are not really listening” (in de grond van mijn hart weet ik dat jullie niet echt luisteren). Zijn doorzettingsvermogen wordt er niet minder op. Nasheed doet me denken aan wat mij zo aan Jezus boeit; ook Hij wist in de grond van zijn hart dat er niet naar Hem werd geluisterd. Ook toen kwam de aanklacht van deze profeet de machthebbers slecht gelegen. Ook toen was de boodschap aan eenieder om bij zichzelf te rade te gaan of het niet anders moet, of we niet wat meer om elkaar dan om onszelf moeten geven. Nasheed is een moderne messias. Wanneer hij thuis wordt gefilmd na weer een lange reis zit hij met zijn vrouw en twee dochters te eten aan een plastic tuintafel, in een oude spijkerbroek met gympen aan zijn voeten. Hij is niet somber; er is tijd voor een grap of een voetbalwedstrijd op tv. De volgende dag begint hij weer met frisse moed aan zijn niet aflatende strijd om gehoord te worden. De film is afgelopen, ik ga met een hoofd vol inspiratie naar huis. Vergeet hem niet, die naam: Mohamed Nasheed. Ik denk en hoop dat we nog veel van hem zullen horen.

Bronvermelding: Tertio/ nr 616 www.tertio.be