Doop van Jezus –A-  8 en 9 januari 2011
Jesaja 42,1-4-67    Matteüs 3,13-17

Wie tot een club of een groep wil behoren moet zich aanmelden. Het nieuwe lid wordt vervolgens ingeschreven en betaalt contributie.
In onze Wereldkerk is het niet anders. Wil je lid worden van ‘onze club’ dan moet je je ook aanmelden. Je wordt vervolgens gedoopt en ingeschreven en men verwacht dat je contributie betaald. Zo gaat het al eeuwen over heel de wereld.
Momenteel zien we dat ónze club, onze wereldkerk, onder zware druk staat.
Het is niet zo vanzelfsprekend meer dat je lid wordt omdat nu eenmaal ook jouw ouders lid zijn geworden. De redenen dat ouders er niet meer voor kiezen om hun kinderen te laten dopen is divers. Ik zit lang genoeg in het vak, om het zo maar te zeggen, dat ik wel durf te zeggen dat jonge ouders vaak weinig meer met de Kerk hebben omdat die Kerk er niet in slaagt zich te mondialiseren of te globaliseren of om het wat populair te zeggen: zich niet bindt aan de samenleving.
We zien juist in deze tijd dat de Kerk ‘tegenover’ wordt van de samenleving. Ze gaat er zich sterk van distantiëren.
De Kerk gaat zich restaureren omdat men gelooft dat van binnenuit de Kerk op de lange duur zich weer zal herstellen en haar nieuwe weg zal vinden volgens vaste lijnen, regels en voorschriften. Wie daarin mee wil doen en dus mee wil gaan is en blijft welkom.
Vooral een bepaalde groep jongeren voelt zich bij deze Kerk prettig en veilig. Deze Kerk is immers duidelijk in haar boodschap. Jonge pastores staan weer met de rug naar het volk en dragen het H. Misoffer op zoals de meeste van ons dit nog kennen vanuit onze jeugd.
Het samen eucharistie vieren en doen wat Jezus deed op de avond voor zijn kruisdood, wordt weer het opdragen van het onbloedig kruisoffer van Jezus, zoals ons dat vroeger geleerd werd. De Kerk restaureert zich.
Jongeren en ouderen voelen zich daar goed bij maar de groep is klein omdat vele anderen deze weg niet op willen en door de Kerk als verloren beschouwd worden.
Van deze laatste en grootste groep mensen wil ik vandaag zeggen dat zij nog wel degelijk gelovige mensen zijn maar die het niet meer zoeken in die restauratieve Kerk van ons.
Wij zoeken, en ik hoor daar bij, naar een weg voor onze Kerk binnen de wereldgemeenschap die in de volle breedte en volle lengte de wereldproblemen aan zich durft toe te laten en er op reageert zoals de tijdgeest dit verlangt en vraagt.
Dit is heel iets anders dan dat de Kerk met alle winden meewaait zoals ons verweten wordt.
Het is ook heel iets anders dan dat alles tegenwoordig mag en moet kunnen.
Ik ben er van overtuigd, en ik voel me in zeer goed gezelschap en zelfs vanuit de hogere regionen binnen onze Kerk, dat wie de afspraak met de samenleving mist een onomkeerbare, fatale fout maakt.

De geschiedenis heeft al laten zien dat onze Kerk al de aansluiting gemist heeft met de wetenschap en de democratie. Ze bleef toekijken en nu moeten we daarvoor een grote tol betalen.
Vraag is: durft onze Kerk in deze samenleving te staan in plaats van zich er van te distantiëren en te komen met regels en voorschriften die velen niets meer zeggen.
Durft de Kerk het aan om met een open vizier de mondialisering en globalisering in goede banen te leiden in plaats van telkens het vingertje op te steken.
Met andere woorden: kan men beletten dat de mondialisering alleen maar het succes van de rijken dient en zo de wanhoop van de armen wordt?
De kerk, onze Kerk, moet deze richting op van ‘zich binden aan de samenleving wereldwijd’ en dat begint met zich niet te binden aan een enkel deel van de wereld, noch aan één  ideologie, noch aan economische belangen.

En vooral moet de Kerk zich weer richten op de allerarmsten.
Dit alles begon al met Jezus van Nazareth, toen Hij zich liet dopen en vervolgens, na 40 dagen retraite in de woestijn, rond ging trekken en mensen ging binden aan elkaar. Hij zocht de armen op en al degenen die al lang niet meer meetelden. Hij begon niet over regels en voorschriften. Nee! Hij liet zijn hart spreken en Hij kwam in beweging. En we weten dat dit gezien en gevoeld werd. Men wilde Hem tot leider van het volk maken…tot koning. Maar Hij koos een geheel andere weg…een geheel ander koningschap. Een koningschap van dienstbaarheid en van een open houding naar mensen.

Daarom zou ik jonge ouders willen blijven oproepen om hun kinderen te laten dopen. Wacht niet tot de kinderen de leeftijd hebben om zelf te beslissen. Wees zelf voorbeeld en straks, wanneer de kinderen zelf kunnen beslissen, kunnen ze nog maar zien of ze verder willen binnen de Kerk.
Ik ben er van overtuigd dat kinderen dan verder gaan als tenminste onze Kerk midden in deze samenleving durft te gaan staan zonder er in op te gaan.

Ik las deze week nog over iemand, en niet de minste, die zei: Ik geloof in de zending van onze Kerk als ze deze weg wil en durft op te gaan. Zo kan ze samenwerken met alle instellingen die in die richting ijveren. De islam kan eveneens meewerken aan dit reuzenwerk, op voorwaarde dat de moslims losraken van het extremisme.
Ik voeg aan deze woorden toe: en dit geldt ook voor de christenen!
Amen

pastor Theo te Wierik msc