100 Jaar Muziekvereniging prinses Juliana 
Moergestel, 23 januari 2011

Morgen is het precies 100 jaar geleden dat enkele mensen uit Moergestel onze Muziekvereniging prinses Juliana oprichtten. Dat is de reden waarom wij hier vanmorgen met velen zijn samengekomen want dit feit moet gevierd worden. 100 Jaar hebben mensen in ons dorp ervaren dat het leven goed kan zijn wanneer mensen dingen samen ondernemen. Eén dwarsfluit is mooi maar wanneer er meerdere dwarsfluitenspelen en deze worden ondersteund door andere instrumenten, dan geeft dat een extra mooie klank en dus een goed gevoel.
En zo is dat met ieder muziekinstrument. Het samen muziek maken verbind: mensen raken ontroerd of enthousiast of worden stil van binnen. Het samen muziek maken schept een band met elkaar…vriendschap ontstaat. Muziek brengt ons naar hogere sferen…naar de glans van het leven…maar ook, ik zei het al, maakt het ons soms stil want muziek brengt ons ook tot op de bodem van ons bestaan.

Vandaag horen we vanuit de bijbel soortgelijke verhalen maar nu over mensen, want mensen kunnen ook binden en verbinden. Mensen kunnen zijn als muziekinstrumenten die ons kunnen ontroeren, enthousiast maken en die ons kunnen brengen tot op de bodem van ons bestaan.
Zo iemand is Jezus van Nazareth geweest. We moeten Hem plaatsen in zijn tijd waarin grote verschillen waren in leefomstandigheden. Er was een rijke bovenlaag en een grote onderlaag die de druk van boven dagelijks en zelfs aan d’n lijve voelde. De muziek was opgehouden en het was stil geworden of misschien is het juister om te zeggen dat alle muziekinstrumenten door elkaar speelden zodat het een kakofonie was en daarmee het onderling verband ontbrak. Mensen konden vaak de belastingen niet meer betalen. Jonge mannen vluchtten de heuvels in om te ontkomen aan de misère en vormden verzetsgroepen. Vrouwen moesten hun lichaam verkopen om inkomen voor hun gezin te krijgen. Het elkaar bedonderen en afpersen was aan de orde van de dag. En tot overmaat van ramp heersten ook nog de Romeinen over het land met hun regels en wetten en belastingplicht waaraan, door het volk, voldaan moest worden.
Mensen konden amper lezen en schrijven. Kortom: er was grote nood.

En in die tijd en in die omstandigheden stond Jezus van Nazareth op en zijn woorden en zijn voorbeeldig leven waren als muziek voor de grote massa. Hij was de brenger van Licht…van toekomst voor het volk voor wie de dagen duister en somber waren. Zijn optreden klonk als muziek in de oren. En wat Hij deed, voordat Hij echt rond ging trekken rond het Meer van Galilea, was: vrienden zoeken en uitnodigen om met Hem mee te gaan. Hij koos er 12 speciaal uit maar er trokken veel meer vrouwen en mannen met Hem mee en samen, zo weten wij nu, waren zij het begin van een nieuwe tijd.

De jonge Kerk van mannen en vrouwen, van jongeren en kinderen, ontstond. En wanneer Jezus dood en begraven is, dan gaan zij door want zijn woorden en zijn voorbeeldig leven blijft doorklinken als muziek in hun oren. Ze trekken de wereld in.
Petrus  de teamleider, gaat naar Rome en daar woont nog steeds de teamleider van de apostelen die nu bisschoppen worden genoemd.
En nog steeds klinken de tonen van de muziek uit heel de wereld want intussen is de boodschap van Jezus over heel de wereld verspreid. Maar al snel zien en horen we dat de jonge Kerk verdeeld raakte. De instrumenten waren niet meer op elkaar afgestemd. De onderlinge harmonie ontbrak. “Ik ben van Paulus”, “Ik van Christus” Zo klonk het daar al in Korinthe.

En zo klinkt het ook in onze dagen opnieuw binnen onze Kerk die intussen, na 2000 jaar, oud geworden is. De instrumenten beginnen scheuren te vertonen. Het klinkt allemaal niet zuiver meer. De werkelijke boodschap, de bevrijding van mensen en het brengen van mensen bij God, is vertroebeld. Grote groepen mensen verlaten de Kerk…hebben er geen boodschap meer aan…! Anderen hopen op een nieuw begin en blijven daarom binnen de Kerk in de hoop dat onze Kerk ooit nog eens weer de kans krijgt om te tonen dat ze de wereld van vandaag begrijpt.
Onze Kerk heeft behoefte aan christenen die in deze samenleving laten zien dat nieuwe modellen van christen zijn bloeien die even geldig zijn als de vorige.

Vandaag, bij de viering van het 100 jarig bestaan van onze Muziekvereniging prinses Juliana, worden we weer extra opgeroepen om de weg van Jezus van Nazareth te gaan in deze nieuwe tijd. We worden opgeroepen om als muziekinstrumenten voor elkaar te zijn die, niet ieder apart, maar in harmonie met elkaar de muziek spelen die weer glans geeft aan het leven…die ook glans geeft aan onze christelijke traditie…die glans geeft…zelfs wanneer het leven pijn doet.

Graag wens ik onze Muziekvereniging prinses Juliana, namens onze parochiegemeenschap, van harte proficiat. We wensen jullie veel onderlinge vriendschappen en veel plezier met het samen musiceren.

Pastor Theo te Wierik  msc