Verkondiging door pastor Theo te Wierik
8e zondag door het jaar - A - 26 en 27 februari 2011
Jesaja 49, 14-15 Matteüs 6, 24,34
“De Heer heeft mij verlaten,
mijn God heeft mij vergeten.”… zo verzucht Jesaja in de eerste lezing.
Te midden van alle kritiek en van alle onheilstijding blijft Gods trouw centraal staan.
Het volk in Babylonische ballingschap is ontmoedigd.
Misschien voelen wij dit ook op een moment als deze, nu er zoveel gaat veranderen binnen onze parochiegemeenschap in Moergestel en niet alleen omdat uw pastor vertrekt.
Ik kan me voorstellen dat deze en gene onder u het gevoel heeft dat God onze parochie even in de steek laat…ja…verlaten heeft.
We willen graag behouden wat jarenlang opgebouwd is onder pastor Herman van de Broek, en door ons allen is gekoesterd en voortgezet, maar we weten dat het moeilijk zal worden en dat veel creativiteit, geduld en overleg nodig zal zijn om te blijven volhouden met elkaar.
Een uitgestippelde weg ligt, vanuit Den Bosch, voor ons klaar maar niet de weg die wij in Moergestel proberen te gaan en waarvan velen zeggen dat we die moeten blijven volgen.
Ook wij kunnen, zoals het evangelie vanavond / vanmorgen zegt, geen twee heren dienen.
En zeker geen heren met een zeer uiteenlopende pastorale visie op ‘Kerk zijn’ met elkaar.
Wij hebben gekozen voor die andere ‘Kerk’ in ons bisdom: de Kerk van de zoekende mens; de Kerk waarin vrouwen en mannen elkaars gelijken zijn; de Kerk die uitnodigt en niet dicteert; de Kerk waar plaats is voor de kwetsbaren, de geringen, de verschoppelingen in ons midden en elders in de wereld; een Kerk waar ruimte is voor andere vieringen maar waar de eucharistie het centrale moment moet blijven; de Kerk waarin de voorgangers zich niet onderscheiden van anderen en zich durven te laten inspireren door de gemeenschap die aan hun zorgen is toevertrouwd.
Die Kerk hebben wij hier voor ogen maar nu hebben wij, en zoveel parochies, het gevoel dat we in ballingschap moeten gaan.
Inderdaad: het zijn zware woorden, maar we zijn zo bang dat ‘de ziel’ uit onze gemeenschap wordt gehaald door wat van hogerhand opgelegd gaat worden.
We zijn bang dat de zoekers in ons midden verder in de kou komen te staan…vaak onze eigen kinderen, partner, familie en vrienden.
Tja…en als je dan Jesaja vanavond / vanmorgen hoort, dan leg je snel die link met zoals wij ons op dit moment voelen.
“De Heer heeft ons verlaten…Is ons vergeten…!”
Maar…zo houdt Jesaja ook ons vanavond / vanmorgen voor ogen: “Is God jullie vergeten of is er iets met deze wereld en deze Kerk van jullie aan de hand?
Jesaja zegt, ook tegen ons, met God is niets aan de hand.
Jullie God is niet veranderd.
Maar jullie moeten eens goed onder de loep nemen wat het werkelijke beeld van God is.
God is geen mens…God is niet het bisdom…God is niet de bisschop…of de staf van het bisdom!
God is niet de oorzaak van de negatieve ervaringen.
De oorzaak ligt bij de mensen in ons bisdom en in onze wereldkerk waar iedereen ongetwijfeld werkt vanuit de beste bedoelingen maar waarin het moeilijk blijft, zoals Jezus ons in het evangelie van vandaag vertelt, om twee heren tegelijk te dienen.
We hebben te maken met de leiding van de Kerk en een grote groep van haar trouwe volgelingen én we hebben te maken met eveneens een grote groep christenen, waartoe ik zelf behoor, die de leiding accepteren maar wél binnen de setting van deze wereld en in deze tijd.
Dan is het jammer dat hulpbisschop Mutsaerts in zijn openbare toespraak voor de Rotary niet begrijpt dat niet alle christenen hetzelfde denken en dat er dus een grote diversiteit van denken is en dat de ene waarheid de andere waarheid niet hoeft uit te sluiten zolang ‘respect voor elkaar’ een sleutelwoord blijft.
Dat is wat wij hier, en zovele andere parochies, voortdurend proberen duidelijk te maken aan elkaar.
Het is niet voor niks dat we het Huis voor Zingeving graag vanuit deze gedachten hadden willen voortzetten.
Daarin hadden we veel meer mensen, vanuit de christelijke identiteit, willen uitdagen om op zoek te gaan naar de vragen: Wie ben ik? Wie is God? Wat is de zin van mijn bestaan? Waarom is er een parochie en waarom vind ik er niet wat ik graag zou willen etc. etc.
Het Huis voor Zingeving is haar eigen weg gegaan en dat is goed.
Intussen waren wij in onze parochie bezig om nieuwe initiatieven te ontwikkelen in de richting zoals ik net vertelde.
Er lag al een uitnodiging voor de andere 4 parochies.
Het mocht allemaal niet doorgaan en om deze en andere redenen voelen we ons in ballingschap gaan en hebben we het gevoel dat God ons verlaten heeft…ons is vergeten.
Maar vandaag horen we hoe God zijn volk op wonderbaarlijke wijze heeft gevoed en gekleed op de tocht door de woestijn naar het beloofde land.
In dezelfde lijn roept Jezus ons hier op in de aardse ‘woestijn’ vertrouwend op weg te gaan naar datzelfde beloofde land: het Rijk Gods.
Kies tussen God en de mammon…maar de keuze zal voor jullie niet moeilijk zijn.
Weet dat God voor jullie zal blijven zorgen.
Pastor Theo te Wierik msc