“Dur zit muziek in”     Thema Carnaval 2011        5 / 6 maart 2011 

Nou…dat in Moergestel muziek zit, dat hebben we de laatste dagen wel gemerkt. En ik hoor, wonend in Tilburg, menig Tilburger maar ook mensen uit de omringende dorpen die me aanspreken, dat bevestigen.
Dur zit muziek in Moergestel, of in deze dagen moet ik zeggen: in ons Pierewaaiersdorp. En dat hebben wij de afgelopen dagen echt gemerkt wanneer we bij d’n slager of d’n bakker binnenliepen.
Het ging over de parochie waarvan gelovigen en minder gelovigen zeggen: die goede sfeer in ons dorp, die hangt ook in onze parochie.
“Dur zit muziek in” … ons dorp en als men dat niet wil geloven, dan moet men komen kijken en luisteren en niet alleen zoals in de afgelopen week.
Want waar zijn zoveel groepen en organisaties en waar zijn zoveel activiteiten als hier in ons Pierewaaiersdorp?
En onze parochie doet er niet voor onder. We hebben hier maar liefst 41 werkgroepen.
En waar is de verstandhouding tussen Dorpsgemeenschap en parochie zo goed als in Moergestel? Dur zit hier wel degelijk muziek in ons dorp en we laten het niet gebeuren dat men dat ontkend en de muziek er uit haalt.

Maar dan lezen we afgelopen vrijdagmorgen op de voorpagina van Brabants Dagblad met dikke letters:Adieu, Brabant van Kerk en CDA. Het zal door menigeen gelezen zijn als een overwinningskreet. Eindelijk bevrijd… Niet dat het niet gezegd of geschreven mag worden of dat het niet waar is, - daar ga ik niet over - maar het voelde (laat ik me beperken tot de Kerk) niet goed omdat de Kerk van Brabant mij dierbaar is.
We kunnen veel kritiek hebben ‘op het personeel’ om het zo maar populair te zeggen, maar we zullen toch ook moeten bekennen dat de Kerk in Brabant en dus ook hier in ons Pierewaaiersrijk ons goede leven mee vorm heeft gegeven – de muziek er ingehouden heeft - maar dat wordt nogal eens onder tafel geveegd.
Kijk eens naar het onderwijs, de ziekenzorg, de zorg voor wezen en blinden en kinderen met een gehoorstoornis, het parochieleven, het jeugd en jongerenwerk, de opvang van dak- en thuislozen, vluchtelingen, de velen aan de poorten van de kloosters die kwamen vragen om geld, eten en goederen en geholpen werden, kijk eens naar de woonwagenbewoners en Roma’s en Sinti’s, naar de abdijen en kloosters waar mensen naar toe konden en kunnen voor bezinning en rust.
Het waren de duizenden en duizenden fraters, broeders, zusters, priesters die zich ingezet hebben en die - ik kan het jullie verzekeren - samen miljoenen guldens en euro’s aan goede projecten gegeven hebben in binnen en buitenland.
Die niet de hand ophielden voor een dik salaris of die op de klok keken of het al tijd was om naar huis te gaan, maardoorgingen.
Een aantal van hen zijn in de fout gegaan. Anderen hadden veel te veel macht en aanzien. Daar zijn we niet trots op, om het maar op z’n zachtst te zeggen, maar ” Adieu Kerk van Brabant” gaat mij echt te ver. Achter die muziek loop ik niet aan.

Want dur zat muziek in al die vrouwen en mannen en niet alleen de religieuze en pastores maar dur zat muziek in heel veel, veelal grote gezinnen, al was het vaak krap wat geld en goed betrof.
Ik wil het beslist niet allemaal gaan idealiseren maar om nu te schrijven ‘Adieu, Brabant van Kerk en CDA, gaat me te ver.
Dur zat muziek in al hun goede bedoelingen; in hun harde werken; in hun geloof in God en Jezus van Nazareth.
Het kruis welke in de meeste huiskamers hing en het wijwatervaatje bij het bed in de slaapkamer en het H. Hartbeeld en het beeld van Maria op een ereplaats in ” de goei kamer” waren meer dan uiterlijke tekens van christelijk geloof.
Misschien moeten we eens even de knop van de muziek omzetten en zorgen dat het stil wordt en ons dan afvragen: Wat is er toch aan de hand in ons goeie Brabant dat er bijna een juichstemming heerst en iemand schrijft: Adieu, Brabant van Kerk en CDA.
Of is het een stille kreet…een roep om terugkomst van veel uit die tijd.
Niet de krapte en de armoede, niet het heersen en dienen en de dwang en angsten de mistoestanden maar wel de rust van die tijd, de zorg om elkaar, de tijd die men voor elkaar nam en vaak ook de mooie gebruiken en tradities.
De volle kerken met hun mooie gezangen en het samen op zondag naar huis wandelen of fietsen na de hoogmis en de borrel in het café en dan ’s middags naar de voetbal. Dur zat muziek in. We zijn het kwijtgeraakt.

Nogmaals: ik ga’vroeger’ niet idealiseren maar toch… We gaan nu eerst carnaval vieren en vieren dat dur muziek in ons Pierewaaiersdorp zit.
Maar wanneer straks op Aswoensdag, de vastentijd – de veertigdagentijd – begint, dan hoop ik dat we nog eens terugdenken aan wat ik hier heb gezegd. Niet omdat ik het zeg maar omwille van onszelf en onze toekomst.
Misschien moeten we ook nog eens denken aan Wim Sonneveld over het dorp waarover hij zingt. Waar alles zo in harmonie is. Waar iedere dorpsbewoner zijn en haar plaats heeft en gekend en bemind wordt.
an zo’n dorp dromen we…hier is al veel van dat alles zichtbaar want dur zit muziek in ons Pierewaaiersrijk. Alaaf!

Pastor Theo te Wierik  msc