1e zondag van de Veertigdagentijd - A - 12 en 13 maart 2011
Genesis 2,7-9;3;1-7 Mattheüs 4,1-11
Ons verhaal van vandaag begint met de schepping van de mens, uit de aarde gevormd. En de eerste mens wordt de levensadem ingeblazen en deze geeft hij door aan allen die na hem komen. En volgens het scheppingsverhaal zal het leven van de mens hier op aarde ooit weer eindigen als hij weer als stof terugkeert naar de aarde.
De eerste mens mag leven in die prachtige tuin, zo wordt ons voorgehouden. Er stromen rivieren en er groeien bomen, mooi en lekker. En midden in die tuin staat de boom van kennis van goed en kwaad.
We moeten hier goed luisteren want een oosterling schrijft dit verhaal. Deze oosterse schrijver wil ons duidelijk maken dat de boom van het leven verwijst naar de verhalen uit het oosten die gaan over onsterfelijkheid. God wil niet dat de mens eet van de vruchten van die boom. Het betekent voor de oosterling, dat God de mens wil behoeden voor kennis van het kwade, en hem dus alleen al het goede van de tuin wil laten beleven. Maar de mens wordt zich niet bewust van al het mooie in die tuin omdat hij het kwade opzoekt.
In het evangelie horen precies hetzelfde verhaal als we tenminste goed luisteren. Hier wordt Jezus verleid om zich te keren tot het kwaad. Doe het maar… Geef je maar over… Zeg maar ja tegen de prachtige voorstellen…
Ik zou ons toewensen dat wij Jezus hier ervaren als een gewone mens, dus even niet als de Zoon van God, maar als een gewone mens daar midden in die woestijn…die bewust gekozen heeft om 40 dagen alleen te zijn met zijn God.
Hij was juist gedoopt. Weg waren alle fouten en tekorten en alles waar Jezus van bevrijd wilde worden, net als al die andere mensen die ook met hem gedoopt werden. Alles wat niet goed gegaan was in het leven was, als het ware, met het water van de rivier meegenomen naar de grote wereldzeeën waar het opgenomen werd in het grote geheel en verdween.
Nu verblijft Hij daar in die woestijn en probeert Hij zijn leven te richten op God. Hij maakt zich sterk om na die 40 dagen zijn weg te kunnen vervolgen. Zijn weg die zal gaan langs vrouwen en mannen voor wie het leven zo weinig diepgang had; voor wie het leven een moment in de tijd is waar je van moet genieten ook al gaat dat ten koste van anderen. In die woestijn, gedurende die 40 dagen, laadt Hij de accu op want Hij weet dat zijn keuze hem niet in dank zal worden afgenomen door de leiders van het volk en door de Romeinse overheerser. Hij zal sterk in zijn schoenen moeten staan om door te zetten…om vol te houden…! Zijn geloof in de Oerbron…in God…moet zo sterk worden dat, als Hij er voor zou moeten sterven, Hij die weg toch blijft gaan.
En Hij houdt vol. Drie jaar lang. Hij heeft mensen weggehaald uit hun benarde posities waar het leven hen gebracht had…bewust of onbewust.
Mensen, als doden, had Hij het leven teruggegeven.
Ja…Hij kon mensen uit de dood weghalen…weghalen bij de boom van goed en kwaad…
Ons wordt vandaag gevraagd om diezelfde weg te gaan. Wij zijn op Aswoensdag 40 dagen de woestijn ingegaan.
40 Dagen waarin we worden uitgenodigd om ons te bezinnen op de vraag: Hoe wil ik verder gaan? Wil ik de weg van Jezus gaan of kies ik die andere weg…die misschien mooi kan zijn en vol belofte ons ergens naar een mooie plek brengt maar waar ons, als het er echt over gaat, de grond onder onze voeten wordt weggehaald en wij ons niet meer gedragen weten door God…Oerbron van al het zijn.
Het antwoord is daarom duidelijk en het luidt: Blijf op God vertrouwen.
Kies niet de weg van de dood die ogenschijnlijk mooi kan zijn en jou roem en eer brengt en rijkdom en geluk en alle genot van de wereld.
Kies de weg van Jezus en blijf Hem daarin trouw.
En laten we die weg a.u.b. niet gaan vanwege onszelf en voor ons persoonlijk geluk later.
Jullie en ik hoeven de hemel niet meer te verdienen.
Wij komen er wel met al onze tekorten. Daar zit ik niks over in.
Maar laten we vooral ook voorbeeldmensen worden aan wie anderen zich kunnen en mogen optrekken….Al die anderen die de power niet of niet meer hebben om mee te gaan met ons.
Die het warme nest missen en de liefde, de zorg, de warmte en de aandacht.
Die Jezus in hun leven missen en God als Oerbron…als Bron van geluk en trouw en liefde.
Alleen zo werken we aan herstel van die mooie tuin die ooit ontstaan is uit het niets. De tuin waar rivieren stromen en alles groeit en prachtig is en waar de dieren op het land, in de zee en in de lucht en ook de mensen in vrede en harmonie met elkaar leven. Waar de zeeën zorgen voor voldoende water om te leven en om het leven door te geven.
Een wereld waar God weer wil wonen. We worden uitgenodigd om aan die nieuwe aarde te blijven werken in het vertrouwen dat deze aarde ooit blijvend verbonden zal zijn met de hemel.
Pastor Theo te Wierik msc