‘Veertigdagentijd…een tijd van vergeven en kansen geven’      
26 en 27 maart 2011

Op drie dinsdagen in deze vastentijd of veertigdagentijd lezen en horen we het verhaal over de verloren zoon.
Afgelopen dinsdag ging het over de jongste zoon die heel zijn bezit had verkwist.
Komende dinsdag gaat het over de oudste zoon en de week daarna over de vader.
Hier is een knap stuk literair werk neergezet dat eeuwenlang dichters, schilders, theologen en gewone mensen op de een of andere manier heeft geraakt en geïnspireerd.

Zo ook Rembrandt van Rijn, hij heeft een prachtig schilderij geschilderd over de zonen met hun vader. Hij begon met dit werk op het eind van zijn leven, toen duidelijk geworden was dat zijn leven geen succesverhaal was geworden. Hij verloor twee echtgenotes en enkele kinderen. Hij verloor, of beter gezegd, verkwistte veel geld.
Wat hij nog kon doen was: schilderen…en hoe! Het resultaat is een zeer indrukwekkend schilderij over de jongste zoon die thuis komt, over de oudste zoon die kwaad is en over hun vader die blij is dat hij z’n beide jongens weer thuis heeft.

Door de inleiders op de drie dinsdagavonden worden we uitgenodigd om ons af te vragen: Waar sta ik nu? Wie ben ik in dit verhaal? De jongste zoon of de oudste of misschien wel de vader? Misschien heb ik iets van alle drie in me.
Vanavond / Vanmorgen wil ik me beperken tot de jongste zoon.
Henri Nouwen, katholiek priester en professor vertelt in één van zijn laatste boeken, voor zijn dood, over deze jongste zoon. Hij vertelt wat het in het oosten betekent wanneer een zoon het erfdeel opeist terwijl zijn vader nog leeft. Het betekent dat de zoon de dood van zijn vader wil. Eigenlijk zegt de zoon: ‘Vader, ik kan niet wachten tot je dood bent’.
Deze zoon trekt weg en we kunnen bedenken wat hij allemaal uitvreet, om het maar plat te zeggen, voordat de erfenis op is en hij daar staat…ver van huis…ver van zijn vader en broer…ver van de veiligheid en de beschutting van zijn dierbaren en eigendommen.
Weg van alles wat vertrouwd is.
Dit verhaal dat Jezus ons hier vertelt is een parabel, een voorbeeldverhaal maar tegelijkertijd ook een waar verhaal over het leven van ieder van ons.

Toen ik deze week ’s avonds naar huis fietste, toen dwarrelde dit verhaal nog door mijn hoofd en maakte ik onbewust de vergelijking met ons, mensen hier in het westen. Ik dacht er aan nu het de veertigdagentijd is. Misschien zijn wij in het westen, nu die jongste zoon die bij God, de vader uit het verhaal, aanklopt en de erfenis opeist.
We hebben geen boodschap aan wat God, de vader, denkt. Het interesseert velen niet of we door ons erfdeel zijn dood wensen. ‘God is dood. God bestaat niet’, zeggen veel mensen.
We gaan uit en we eten en drinken, besteden overmatig en het leven van deze en gene is niet zelden losbandig.
En dan…is het op zeker moment op. We lopen tegen grenzen aan. De feesten houden op.
Rampen bedreigen ons en treffen mensen zwaar. We verzieken de natuur en onszelf door onze stijl van leven.

Toen kwam hij tot zichzelf en zei: ‘Zoveel dagloners van mijn vader hebben brood in overvloed, en ik verga hier van de honger!....’
‘ Ik zal mijn vader zeggen: Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u…’

Persoonlijk voel ik Jezus deze avond / morgen tegen ons hier spreken en ook hij begint met: “Iemand had twee zonen…”
Jezus zal ons zeker niet de oren willen wassen maar ik vermoed wel, zoals 2000 jaar geleden, dat Hij ons wil wijzen op waar wij met elkaar mee bezig zijn.
Is dit de goede weg? Is dit wat jullie willen? Is dit de weg die God met jullie en jullie met God willen gaan?

Keer terug…Ga naar huis… Ga terug naar God, jullie vader. Kijk! Daar staat Hij op jullie te wachten want God is jullie niet moe.
Ik wens ons van harte toe dat wij in deze vastentijd, deze veertigdagentijd, ons opnieuw tot God keren… Ook wij hier…
Niet zelden hoor ik mensen zeggen: ‘Wat je daar vertelde, moet je eigenlijk zeggen tegen mensen die er niet zijn’. Maar vandaag zeg ik het tegen ons hier.
Ook tegen mezelf: Laten we ons omkeren en teruggaan want we hebben allemaal vergeving nodig.

Laten we ons in deze komende weken wat meer op God richten en op hoe God de wereld bedoeld heeft.

Pastor Theo te Wierik  msc