Pinksterfeest 2011

In de voorbije dagen en zeker in dit weekend van het grote Pinksterfeest, mogen we Maria ontmoeten temidden van de apostelen. De groep is weer kompleet na de keuze van Matthias als opvolger van Judas Iskariot. Biddend zijn zij bij elkaar want ieder weet dat de nieuwe onderneming niet kan slagen wanneer daar Gods Geest niet op rust. Alleen goede wil en medemenselijkheid, hoe belangrijk ook, is niet voldoende. Die moeten vergezeld gaan van de goede geest van God…en van Zijn Zoon Jezus.

Zo spreken ze nu over Hem, als de Zoon van God, Hij…Jezus…die nog zo kort geleden bij hen was. Die hen was voorgegaan in die drie jaar dat Hij met hen rondtrok. Die mensen hoop had gegeven waar wanhoop was. Die het licht weer teruggebracht had in de ogen van diegenen waar het licht verdwenen was. Die anderen de oren had geopend die tot dan toe alleen maar zichzelf hoorden. Die de neergeslagen mens bij de hand had genomen en opgericht… Dat was gezien en gevoeld door duizenden mensen uit zijn omgeving.

Maar toen Hij dood was…was Hij ook daadwerkelijk dood voor veel mensen uit die tijd. Er wordt ons verteld dat het volk, op die Goede Vrijdagmiddag, naar huis ging toen Hij gestorven was aan het kruis. Voor hen was alle hoop weg…Hij had het kunnen maken in hun samenleving. Maar vreemd genoeg koos Hij de weg van het kruis. Letterlijk en figuurlijk hadden de mensen zich van Hem afgekeerd en waren ze naar huis gegaan…en hadden ze hun levensritme weer opgepakt.
Daarom heeft bijna niemand gezien wat zich daarna onder het kruis heeft afgespeeld. Daar stonden zijn moeder en nog enkele vrienden waarover je zou kunnen zeggen dat het meer kennissen waren dan dikke vrienden. Zijn echte vrienden waren er niet bij toen Hij gekruisigd werd.
Ons wordt verteld dat het dode lichaam van het kruis werd genomen. We mogen aannemen dat het gebroken en gekwetste lichaam even werd gelegd in de schoot van zijn moeder en ongetwijfeld heeft zij Hem met liefde omarmd. Maar wat nog belangrijker is,  is dat Maria toen al gevoeld moet hebben: Jongen, ze kunnen jouw lichaam dan wel dood gemarteld hebben maar jij zult in ons blijven voortleven…jouw inzet…jouw trouw… jongen…het was zo goddelijk wat jij tot stand gebracht hebt, dat dit niet meer mag stoppen.
Toen heeft Maria met hulp van vrienden haar zoon opnieuw in doeken gewikkeld zoals ze dat gedaan had na zijn geboorte en neergelegd in het graf … wachtend met ons allen op die jongste dag…

Zij is toen, zo mogen we aannemen uit de verhalen, naar zijn naaste vrienden gegaan. Andere vrouwen waren ook gekomen. Ze kwamen van het graf en getuigden dat Hij niet dood was. Hij is verrezen…opgestaan in ons…Wij gaan door in zijn Geest… Opstaan mannen…deuren open…ramen open… En met die vrouwen getuigt ook zijn moeder dat Hij verrezen is in hen allen.
Enkele apostelen kunnen het nog niet bevatten. Ze hollen naar het graf en vinden niet meer dan wat wij vinden bij de graven van onze dierbaren.
Later…vele jaren later…wanneer de verhalen worden opgeschreven dan wordt van dit voorval een prachtig verhaal gemaakt…  Twee witte mannen, engelen, zitten bij het lege graf… ‘Wie zoeken jullie?’  Zoek Jezus van vóór de kruisiging niet meer! Zoek Hem in jouw eigen leven…Het is nu aan jullie om door te gaan… Hij is verrezen in jullie…!”

De vrouwen hadden het al eerder in de gaten. De mannen hadden wat langer tijd nodig. Zo gaat het dikwijls in onze samenleving. In elk geval…op den duur voelden ze allen dat het nu op hén aankwam om door te gaan in zijn geest. Maar zomaar beginnen… Nee…
Eerst moeten we bidden dat die goede geest van Jezus ook écht iets van ons wordt. Alleen goede wil is niet voldoende…Dat is als een huis zonder fundering…
Maria voorop…!
De apostelen en andere mannen en vrouwen met haar bidden om die goede geest.Ze halen de gebeurtenissen op uit de voorbije drie jaar en al pratende en discussiërend en vooral biddend wordt die geest van Hem…die heilige…heel makende Geest van Jezus…nú met de eretitel Zoon van God , ook van hen allen. Ze verstaan elkaar…
De vele talen…met andere woorden: de vele meningen en gedachten blijken geen belemmering te zijn voor de groep om getuigen te zijn tot aan de einden der aarde. Ze voelen zich één met elkaar. Ze horen Jezus nog bidden … een tijdje geleden: Opdat de wereld mag geloven dat U, God, hen gezonden hebt… Ze gaan zelf ook in gebed en vragen dat zij het mogen volhouden door te gaan waar Jezus niet verder kon.
Vandaag wordt ons verteld dat God die goede en heilige Geest…alles wat Jezus bezield en gedaan heeft in woord en daad…dat dat wordt doorgegeven aan Maria en de apostelen en ongetwijfeld aan nog veel meer volgelingen. Prachtige beelden worden ons voorgehouden….tongen vol vuur…

Dan gaan die mannen en vrouwen de wijde wereld in en overal vestigen zij nieuwe groepen die contact houden met elkaar o.l.v. de apostelen. De band verdwijnt niet want ieder weet: we hebben elkaar nodig. Alleen lukt het niet. In je eentje zijn boodschap doorgeven lukt niet want het enthousiasme gaat er dan gauw af. Ik heb anderen nodig.

Dat is nu zo belangrijk aan een goede parochiegemeenschap. Christen zijn in je eentje lukt niet. Je hebt elkaar nodig… Hoe gebrekkig het soms ook mag gaan.
Bidden we daarom op dit Pinksterfeest 2011 met Maria en met heel de Kerk, in de hemel en hier op aarde, om die goede geest van Jezus…de H. Geest van God…opdat we met elkaar verder gaan op vele plaatsen in de wereld…ook hier bij elkaar hoe klein en kwetsbaar we ook mogen zijn.
Bidden we om de Geest…Laten we de oude verhalen weer spreken want alleen met goede wil komen we er niet. Goede wil en inzet moeten ook fundament hebben. Bij ons is dat het leven van Jezus Christus.

Pastor Theo te Wierik  msc