Themaviering ‘Elkaar ontmoeten’                                                                            
18 en 19 juni 2011

Voor ons gevoel is het een vreemde reactie van Jezus wanneer hij tegen de vrouw zegt dat hij alleen gezonden is naar de verloren schapen van het volk van Israël. Maar de vrouw is in nood. Haar dochter lijdt aan een vreselijke psychische ziekte en als moeder doe je alles voor jouw kind. Het volgende doet helemaal de deur dicht wanneer Jezus zegt dat het niet goed is om de kinderen hun brood af te nemen en het aan de honden te voeren.
Als wij die vrouw waren, dan hadden we misschien gezegd: ‘Bekijk het maar …jij…die mij vergelijkt met een hond!’ Maar de vrouw zegt dit niet. Haar nood is groot en de belediging neemt ze op de koop toe. Als haar dochter maar mag genezen.

Jullie begrijpen ongetwijfeld dat onder dit verhaal meer zit en dat Jezus dit zo nooit gezegd zal hebben. De schrijver, Mattheüs, schrijft zijn verhaal over Jezus vooral voor zijn eigen volk: de Joden. Zelf Jood en levend in die tijd, kwam hij dus voor zijn volk op en waren andere volkeren, in zijn ogen en in die van de Joden van toen, minder in aanzien. Zelfs mogen we er vanuit gaan dat Jezus, ook een Jood, zich vooral tot de Joden gericht heeft in zijn boodschap. Tussen zijn volk woonde hij en voor zijn volk kwam hij op en daar is ook niks mis mee.

Toch komt er een ommekeer in het verhaal. Wanneer Mattheüs zijn verhaal opschrijft, dan zijn we al een heel eind verder in de geschiedenis. De apostelen zijn weggetrokken uit Jeruzalem om in de toenmalige wereld de boodschap van het evangelie te verkondigen. Allen beseffen, zeker na het eerste concilie van Jeruzalem, dat het niet meer gaat om het eigen volk maar dat het in de ogen van God gaat om alle mensen. Dat wordt ons vandaag duidelijk gemaakt.
Misschien mag dit verhaal ons vandaag aan het denken zetten. Wij, die leven in een multiculturele samenleving. Afgelopen donderdag hoorden we onze regering zeggen, in het kader van de Europese samenwerking, dat de multiculturele samenleving een ommezwaai moet maken. Met betrekking tot ons land moeten mensen van buiten zich hier bij ons aanpassen.

Persoonlijk ben ik het met dit standpunt niet oneens maar laten we heel voorzichtig worden. Dit standpunt kan immers snel veranderen in zij en wij en zeker in het kader van de bezuinigingen die nog gaan komen en waarvan we, mijns inziens, nog maar het begin meemaken.
Van mij wordt hier geen politiek standpunt verwacht maar ik kan een dergelijk standpunt toch ook moeilijk los zien van mijn geloofsovertuiging dat zegt dat voor God elke mens telt en dat voor God elke mens even waardevol is.
Van oudsher is ons land een land met een christelijke identiteit. En dat kan en mag, mijns inziens, nog steeds zo blijven maar wel met een ‘maar’ .
Christelijke identiteit houdt in dat wij als christenen open staan voor iedereen die wij ontmoeten.
De bijbel, en met name enkele Jezus verhalen zoals vandaag, laat zien dat er alleen maar toekomst kan zijn wanneer mensen elkaar willen ontmoeten! Wanneer mensen, in respect voor elkaars mening en geloofsovertuiging, samen willen wonen en hun samenleving willen delen.
Het slechtste wat ons kan overkomen is dat we bange mensen worden of nog erger: dat we barricades opwerpen voor elkaar en alleen nog zwart wit gaan denken.
Dit zien we niet alleen binnen andere geloofsovertuigingen maar evengoed binnen onze christelijke traditie. Het gaat dan niet meer om een positieve grondhouding maar dan gaat het om jouw gelijk halen en rechten opeisen. We hebben genoeg voorbeelden waartoe dit alles kan en zal gaan leiden.

Elkaar ontmoeten: daar gaat het om. Met elkaar in gesprek gaan en elkaar waarderen en respecteren en vooral elkaar ruimte geven.
We leven allemaal onder dezelfde zon en allemaal hebben we de barmhartigheid van God nodig.
Natuurlijk mogen we voor onze christelijke geloofsovertuiging uitkomen en daarmee de ander ontmoeten. We hebben immers een goed verhaal, een zeer goed verhaal, wanneer deze daadwerkelijk teruggaat op het leven van Jezus. Dan gaat het ook inderdaad om ontmoeting; elkaar helpen en niet alles naar jou willen toetrekken.
Dan gaat het om: samen delen en ruimte geven en vrede bewerkstelligen.
Dan gaat het om: soms ook tegen mensen zeggen dat ze de verkeerde richting opgaan. Dat deze levenshouding niet kan en we zullen deze ook niet accepteren wanneer mensen worden uitgesloten of beroofd van hun bezittingen en hun vrijheid of in het grotere geheel beroofd worden van hun meest elementaire levensbehoeften.
Wat dit laatste betreft, moeten we over onze landsgrenzen heen durven te kijken en durven loslaten en durven toevertrouwen aan een ander. Dat is ontmoeten wereldwijd en dichtbij.

De vakantie staat weer voor de deur. Ik wens ons samen toe dat we in de komende weken weer eens extra tijd vrij maken om elkaar daadwerkelijk te ontmoeten in familie- en vriendenverband maar ook in het grotere verband op de camping, aan het strand, in de straat waar we wonen maar ook wanneer we de grens overgaan en andere culturen en volkeren ontmoeten.
Laten we, als christenen, een positieve bijdrage leveren aan de ontmoeting waartoe we in deze viering worden opgeroepen.

Pastor Theo te Wierik  msc