15e zondag door het jaar - A - 9 en 10 juli 2011
Jesaja 55, 10-11 Mattheüs 13, 1-9
“We kunnen niet meer over de mais heenkijken”. Die opmerking hoorde ik de afgelopen week.
Het is waar. Wanneer ik visa versa Tilburg – Moergestel fiets, dan zie ik, bij wijze van spreken, de mais groeien met dit weer, nu de zon en de regen elkaar afwisselen. Langs de bosranden is de kwaliteit aanmerkelijk minder. Ook hier geldt dat het zaad in goeie grond moet vallen.
Maar hoe is het gesteld met al onze tuintjes en tuinen? Of hebben we er weinig aandacht voor en hangen we liever over de heg en kijken we hoe de tuin bij de buren er bij staat!
Heel veel mensen willen geen tuin. Iedere keer dat gazon maaien en vooral in de herfst bladeren ruimen… ´Nee, geef mij maar een huis zonder tuin´, zeggen ze.
Weer anderen zeggen: “Een tuin!!! Kijk eens…een heel park heb ik hier voor me. Het is ook allemaal mijn tuin en de mannen van de gemeente houden het bij. Goedkoper en beter kan het niet…”
Onze tuintjes en onze tuinen… Vaak hoor je buitenlanders zeggen dat het zo prachtig groen is in ons land…en zo netjes allemaal… Ze bedoelen dan onze bossen, onze prachtige tuinen en parken met gazons en een grote hoeveelheid aan bloemen en planten.
Jullie zullen het al begrijpen. Naar al die tuintjes en tuinen en parken en natuurgebieden wil ik niet naar toe. Vandaag gaat het over dat andere tuintje van ons. Onze privé-tuintjes…ons leven…waar ook gespit moet worden, gezaaid en geoogst. En ook hier moeten we, net als de boer die gezaaid heeft, wachten op de oogst. Maar zo eenvoudig is het allemaal niet.
We hebben heel wat te stellen met dat privé-tuintje van ons want het kan dan wel mijn tuintje zijn, maar anderen lopen er vaak zomaar binnen en vergeten de tuinpoort dicht te doen…de hond glipt er tussendoor en vliegt de straat op.
Vaak hebben we geen tijd voor dat privé-tuintje…druk…druk…druk…
Vaak zijn we te moe en hebben geen zin om er in te werken…het gazon te maaien, verdorde bloemen weg te plukken.
Soms komt de kat van de buren die nooit haar behoefte doet in de tuin van haar baasje…!
Mensen…mensen…wat hebben we vaak veel te stellen met al onze privé-tuintjes…!
Soms wil het zaad niet ontkiemen. Vaak overwoekeren bepaalde bloemen juist die bloemen waar ik zo zuinig op ben en extra aandacht geef. En dan al dat onkruid in mijn privé-tuintje. Het lijkt of dat veel sneller en beter groeit dan de bloemen en planten die ik gezaaid en gepland heb.
Onze privé-tuintjes en mijn privé-tuintje. Misschien moet ik toch maar eens, in deze komende weken dat we het met z’n allen wat rustiger aan mogen doen, terug gaan naar mijn eigen tuintje en kijken hoe het er bij staat zonder mij druk te maken over het tuintje van de buren en verderop.
Misschien moet ik toch de schoffel en de hark etc. maar eens pakken en even alles vergeten wat zich buiten mijn tuintje afspeelt en zorgen dat bij mij alles weer op orde komt.
Beste mensen: ik gun ons allemaal dat na de vakantie onze privé-tuintjes er weer mooi bijliggen en dat we met elkaar wat rust gevonden hebben.
Alleen zo kunnen we met z’n allen, als we het privé op orde hebben, weer gaan werken aan onze gemeenschappelijke tuinen en parken.
Ook daar zullen we dan wat zorgvuldiger mee om gaan omdat we ervaren hebben hoe fijn het kan zijn en hoe ontspannen als alles er weer ordentelijk bij staat.
Nogmaals: ik gun het ons allen meer dan van harte. Dat de bloemen en planten in uw privétuintje mogen groeien en bloeien…
Laten we het even stil maken in onszelf en voor een moment terugkeren naar onze eigen tuintjes en er even in vertoeven.
Pastor Theo te Wierik msc