20e zondag door het jaar - A - 13 en 14 augustus 2011
Jesaja 56, 1.6-7 Mattheüs 15,21-28
Half juni liep ik rond het middaguur door de Kalverstraat in Amsterdam op weg naar het station nadat ik kort daarvoor mee voorgegaan was in een huwelijksdienst in de Vondelkerk. Daar, in de kalverstraat, is een grote zaak voor mobile telefoons en alles wat daar direct en indirect mee te maken heeft. En u zult het geloven of niet: de zaak stond helemaal vol met overwegend jonge mensen.
We kunnen niet meer zonder mobieltjes, I phone’s en hoe het ook allemaal mag heten. Super interessant en gemakkelijk en soms ook gevaarlijk in het gebruik zoals donderdagmiddag toen een jonge man aan de verkeerde kant van de weg mij op de brug van het Wilhelminakanaal bijna omver fietste omdat hij het te druk had met zijn mobieltje of wat het ook was. Natuurlijk fietste hij met losse handen want je hebt nu eenmaal twee handen nodig om te twitteren, te SMSen.
Door al deze vernuftige techniek hebben vele gebruikers van al dit technisch vernuft er ineens tientallen, ja zelfs honderden “vrienden” bij, want je kunt je gemakkelijk aanmelden en laten aanmelden als vriend / vriendin van de ander die ook meegaat in de vaart der volkeren.
Pas nog hoorde ik een onderwijzeres zeggen: ‘Eerst begon ik ’s morgens de les met een gebed. Nu begin ik te vragen of de kinderen hun mobieltjes willen uitzetten’.
Beste mensen: ik ben echt niet uit het jaar blok en ik weet ook dat je deze voortgang niet kunt stoppen en ook niet moet willen stoppen.
Natuurlijk mogen we ook heel blij zijn dat het allemaal bestaat en binnen handbereik van velen is. Maar waar velen, en ik hoor daar bij, zich zorgen om maken is de steeds grotere verzakelijking van onze samenleving….de onpersoonlijkheid…de ‘lucht’ die verkocht en gepropageerd wordt.
Wat deze week plaatsvond in de grote Engelse steden kan zomaar in elke grote stad plaatsvinden in vele landen.
De plunderingen zijn met geen woord goed te praten maar we moeten onze ogen ook niet sluiten voor een veel groter probleem welke hier onder deze grote onrust ligt en dat is, in mijn visie, de steeds grotere ongelijkheid in het dagelijks leven van mensen en de oneerlijke en onhaalbare wereld die velen wordt voorgespiegeld.
De luxe ruiken, als het ware, maar het niet kunnen pakken en wel zien hoe anderen dat wel kunnen en hoe heel wat mensen op andere wijzen hun zakken vullen en daarnaast weet je dat je nooit of maar gedeeltelijk zult kunnen slagen in jouw leven omdat er geen enkel perspectief voor jou is; omdat men niet geïnteresseerd is in jou; omdat je van elders komt met een negatieve bagage…
Opnieuw zijn we met z’n allen, we hebben de verschrikkelijke aanslag in Oslo nog maar nauwelijks een plek gegeven, met de neus op al deze feiten gedrukt en het eind is nog lang niet in zicht.
Ik vertel dit om aan te geven dat het opnieuw in al deze zaken duidelijk wordt dat we elkaar en vooral ook God aan het vergeten zijn. U weet dat ik kritiek op o.a. onze Kerk als instituut heb, maar diezelfde Kerk is mij heel erg dierbaar en ik zal daar nooit uitstappen. Want ik geloof in onze Kerk als een gemeenschap van mensen die regelmatig bij elkaar wil komen voor gebed en viering van de eucharistie en in diaconie en Kerkopbouw. Ik geloof in al die mensen, dus ook in ons hier, die de diepe intentie hebben om iets van onze samenleving, op een positieve wijze, te realiseren zonder ons te vervreemden van diezelfde samenleving. Natuurlijk hoef je daar niet gelovig voor te zijn. Er zijn genoeg niet gelovigen, die diezelfde weg met ons willen gaan.
Wij gaan die weg o.a. ook vanuit ons geloof in God en omdat 2000 jaar geleden ons Jezus van Nazareth op die weg is voorgegaan.
Vandaag hebben we weer een prachtig verhaal over Hem gehoord. Een vrouw roept en ze blijft roepen… En Jezus weet dat achter, naast en voor haar er duizenden mensen roepen dat ze niet verder kunnen in hun leven. ‘Mijn dochter is van de duivel bezeten en wordt verschrikkelijk gekweld’.
Ik vermoed dat Jezus al die duizenden hoort die hetzelfde roepen. Mensen worden gekweld…ook nu nog steeds…en menigmaal zeggen we ook: die mens of die mensen zijn van de duivel bezeten.
Wij wanen ons hier geen heiligen maar we willen met z’n allen toch ook voorkomen dat onze wereld verder afglijdt naar anarchie…of naar een wereld waar de schijn omhoog gehouden wordt dat je vele vrienden hebt en dat alles maakbaar is.
We hebben terecht zorgen om onze samenleving om van de crisis op de wereldmarkt nog maar niet te spreken. Maar soortgelijke zorgen waren er duizenden jaren geleden ook al. We hoorden Jesaja roepen: ‘Onderhoudt het recht en doet wat rechtvaardig is’.
Nogmaals: niemand van ons hier is heilig in de strikte zin van het woord, maar ik blijf zeggen: het is goed dat wij hier en op andere plaatsen blijven samenkomen om zo elkaar vast te houden en om te luisteren naar bemoedigende woorden die vaak duizenden jaren gelden al gesproken werden.
Het is goed dat wij elkaar hier en op tal van andere plaatsen vasthouden en elkaar een spiegel voorhouden…niet als een verwijt of veroordeling, maar als teken van hoop dat het ooit allemaal goed zal komen.
Echte vrienden vind je niet via Twitter. Hipe of webcame of noem maar op.
Echte vrienden ontmoet je in persoonlijke ontmoetingen…in het luisteren naar elkaar en delen met elkaar.
En in dat alles mag God, bij ons, een prominente plaats innemen omdat we willen geloven dat niets uit het niets ontstaan is. Dat er dus altijd een ‘iets’ geweest is die wij, christenen, “GOD” noemen en die er nu is en ook straks, wanneer wij onze ogen definitief sluiten en wij toevertrouwd worden aan toekomst zonder einde.
Pastor Theo te Wierik msc