Kerstoverwegin 2011

Ik heb, dat zeg ik u eerlijk, in de voorbije 28 jaar nooit zoveel moeite gehad om een paar woorden op papier te krijgen dan voor vandaag op ditKerstfeest. Met alles wat we in de afgelopen weken en vooral dagen hebben gehoord en gelezen kreeg ik geen goede gedachten.
Want velen binnen en buiten onze Kerk zijn verbolgen. En terecht
De tot nu toe trouwe gelovige mensen haken af omdat men geen lid meer wil zijn van een Kerk waar leiders en andere voorbeeldmensen zo in de fout gegaan zijn.
Het liefst had ik de afgelopen week de deuren van de kerk willen sluiten om ze voorlopig niet open te doen en eveneens had ik graag alle parochieactiviteiten een tijdje stil willen leggen uit respect voor allen waar wij, als Kerkgemeenschap en vooral haar leiders, al jarenlang niet naar wilden luisteren.
Ik heb geen plannen om persoonlijk te stoppen en al helemaal niet om uit de Kerkgemeenschap te stappen. Dat anderen dit wél doen, kan ik me wel goed voorstellen. We zijn immers als Kerkgemeenschap pijnlijk geconfronteerd met onze zwakke momenten die willens wetens weggepoets werden of weggehouden uit de openbaarheid vanwege schaamte maar niet zelden ook vanwege onze eigen trotsheid.

Vannacht vierden wij de geboorte van Jezus. Vandaag zetten wij dit feest voort maar met een zwarte rand. Het was in Bethlehem: ruim 2000 jaar geleden. In deze dagen ging ik mij realiseren dat het Bethlehem van toen overal in de wereld van nu kan zijn. En dan kan ik de deuren van mijn kerk en onze kerk, want deze is van ons allemaal, toch niet sluiten  omdat deze 2000 jaar geleden juist geopend is in Bethlehem!
Ik kan toch tegen Maria en Jozef niet zeggen: Er is geen plaats voor jullie in het Bethlehem van ons. Laat jullie kind maar ergens anders geboren worden! Want ik ga er vanuit dat deze twee mensen, als ze hier letterlijk bij ons zouden zijn, ons zoiets zouden zeggen als: Als jullie nog toekomst willen hebben, geef ons dan een plek en doe de deuren niet dicht. Wij zullen ook jullie het mooiste geschenk van God geven.
Juist nu in deze tijd. Juist nu jullie zo keihard geconfronteerd zijn met jullie trots, maar ook met jullie kwetsbaarheid en schaamte.
Maria en Jozef weten als geen ander wat kinderen en jonge mensen, waarvan de meesten intussen al langvolwassen zijn, hebben moeten doorstaan en nog steeds moeten doorstaan omdat het nog geen plek in hun leven heeft kunnen krijgen omdat het verborgen moest blijven om meerdere redenen.
En nu zeg ik: omdat het ook in onze levens nog geen plek heeft gekregen omdat deze zwarte bladzijde ook voor de meesten van ons verborgen was.

Daarom had ik de kerk het liefst een tijdje willen sluiten om eenieder de rust te gunnen om te verwerken wat ons allen is overkomen. De kerk gesloten om de schijn weg te nemen dat we weer gewoon doorgaan alsof er niets is geweest. De kerk gesloten…dit jaar zonder Kerstfeest…! Ik weet dat het om meerdere redenen niet kan maar het zou wel een signaal geweest zijn.
Geen blijvende sluiting maar wel tot aan het moment waarop we met z’n allen zeggen: We vergeten nooit wat wereldwijd is gebeurd en ook in ons eigen land, maar we moeten toch samen weer verder omwille van onze toekomst en omwille van die van onze kinderen.

We hoorden vanmorgen dat de engelen teruggegaan zijn naar de hemel en dat de herders naar het Kind en zijn ouders gingen. Misschien moeten wij hen maar volgen en kijken of er nog ergens een plekje voor ons in de stal is.
Het Kerstfeest zal dit jaar anders zijn…minder feestelijk voor deze en gene.
Maar ik hoop van harte dat waar het vannacht en vandaag werkelijk om gaat, doorgegeven mag worden als een oud verhaal van God met ons mensen.
God is ons niet moe. God is niemand moe.
Daarom kwamen Maria en Jozef ook naar het Bethlehem in Moergestel om hier ook hun Kind in de kribbe te leggen. ‘Hier, voor jullie. Als een lichtbaken voor eenieder die zijn weg wil gaan, vallend en opstaand, totdat alles voltooid is in Hem’.

Ondanks alles wat ons is overkomen wens ik u en jullie allen toch nog een Zalig Kerstfeest.

Pastor Theo te Wierik msc